آن اوی پنهان در قلبم را گرفتند و من سربه زیر اما سر بالا جوابشان را دادم

اما دیگر نمی شود .

اکنون یک تصمیم سبز گرفته ام .

قرار گذاشته ام به پرسش تمام آنهایی که پرسیدند یا قرار است بپرسند پاسخ دهم .

نتیجه این شد که من او ندارم.

چه شد؟!

باز که هنوز نقطه ی آخر جمله را ننوشته ابروهای نازنینت پیوندی ناگسستنی خوردند .

من که با تو نبودم.

خودت قضاوت کن من وقتی تو را دارم اورا می خواهم چه کار ؟؟!

پس بخند .من تو را دارم.

تو هم قبول کن و مثل من بگو :

من او ندارم ...

آدم به آدم

این روزها

کسی به کسی نمی رسد

کمی چای که می نوشی

فکر می کنی

دنیا چقدر کوچک می شود

اندازه ی همین کف دست

یا این رگ کوچک که دارد هی بالا و پایین می پرد

نگاهش که می کنی

سرت گیج می رود

میان این خطوط سر در گم

گم می شوی

خط اول را دیده ندیده

خط بعدی شروع می شود

خط بعدی

خط بعدی

خط

...

خط روی خط می افتد

 الو

-        الو

-        صدا به صدا نمی رسد

-         آدم به آدم

 ......

 سخت مرید شازده کوچولو شده ام که می گفت : " آدم بزرگ ها ،حقیقتاً عجیب هستند . "

یادش به خیر ، روزگار خوبی بود ، روزگار اسباب بازی های رنگ و وارنگ ،

 روزگار قهر و آشتی های بچه گانه ، قایم باشک ، الاکلنگ ، وسطی ،...  

آن روزها همه صاف و پاک بودیم مثل آینه ، مثل کف دست ... حرف هایمان رنگی نداشت ،

 غیبتی در کار نبود کمی که بزرگتر شدیم اسباب بازی هایمان را از دستمان گرفتند ،

 مداد به دستمان دادند و گفتند بنویس " بابا " .

 آن وقت وقتی توانستم زیر تازیانه های روزگار سرم را بالا بگیرم فهمیدم " بزرگ شده ام " .

می دانید ، احساس بزرگ بودن خیلی سخت است ... خیلی ! …

--------------------
روز میلاد من ...

و من 21 ساله شدم ... به همین زودی !

دوباره هشت هزارو هفت صد و شصت ساعت گذشته بود.

مثل هميشه شمع ها رو فوت كرد .

چشم هاي قهوه ايش خيره مونده بود به شمع هاي نيمه آ‍ب شده ي روي كيك .

20 سال گذشته بود از اون بيست و پنجم  اردیبهشت شصت و هفت.

20 سال از اولين بار كه گرماي اغوش مادر رو حس كرده بود گذشته

هنوز باور نداشت. اما

من 21ساله شدم

    می دانی؟!

می گویند رسم زندگی چنین است :

می آیند ...    می مانند  ...

عادتت می دهند ...   و می روند ...

و تو در خود می مانی

       و تو تنها می مانی!

   راستی!

          نگفتی!

آیا رسم تو نیز چنین است؟!   

            مثل همه ی فلانی ها ؟!

من پشیمانم از آن عشق که پستم می کرد

بر زبان های شما دست به دستم می کرد

مثل احساس کسی سنگ شدم ای مردم

تازه با فاصله همرنگ شدم ای مردم

یک نفر میوه ی احساس مرا چید و گذشت

گریه ی نیمه شب روح مرا دید و گذشت

یک نفر گریه ی عاشق شدنم را خندید

لحظه ی ناب شقایق شدنم را خندید

من از آن عشق که می مرد حکایت کردم

به خدایی که تو را می برد شکایت کردم

با شاخه گلی دل می بندیم و با جمله ای دل می کنیم

دلمان خوش می شود به بر آوردن خواهشی و چشیدن لذتی

و و قتی چیزی مطابق میلمان نبود

چقدر راحت لگد می زنیم و چه ساده می شکنیم

همه چیز را که زمانی برایمان دنیایی بود

و من روی یک برگ گل یاس نوشتم

ای کاش این بهاری که همه می گویند

بی خبر می آمد

شاید آنوقت ز شوقش همه جان می دادیم

اینم آرزویی که برای همه ی دوستای گلم تو ی سال جدید دارم

از وقتی رفته ای بارها بی صدا گریسته ام و تو را بهانه کرده ام و فریاد سکوت سر داده ام اما تو دیگر نیامدی حتی در شبهای تنهائی ام ... ولی چشمانت مال من است و نگاهت آشنا ترین نگاه . عزیزم شبی بیا و سری به ما بزن ! چرا که اینچنین است آرزوها به باد می روند ، دلم را به تو می سپارم تا شاید عاشقانه ترین نسیم را برایم بخواند . خیال رویاهای بی خیالم..... همیشه منتظرت خواهم بود.....برگرد

آدمک مرگ همین جاست بخند

دستخطی که تو را عاشق کرد

 شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

خواستم خودمو گول بزنم همه ی خاطراتم را انداختم یه گو شه ای و گفتم : فراموش... یه چیزی ته قلبم خندید و گفت یادمه.....

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست ... تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست ... تنهايي را دوست دام زيرا تجربه كردم ... تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست.... تنهايي را دوست دارم  زيرا در كلبه تنهايي هايم در انتظار خواهم گريست و انتظار كشيدنم را پنهان خواهم كرد....

گريه ميكنم برا تو براي خودم براي تموم اونايي كه خواستن گريه كنن نتونستن.

 برا ي تمام اون چيزي كه خواستي ونبودم خواستم وبودي.

 امشب گريه ميكنم به وسعت دريا به وسعت بيشه به وسعت دل عاشق.

براي تو...براي تو....

و به پاس احترام تمام تحقيرهايي كه از ديگران شنيدم وهنوز شكست نخوردم