رویای خیس

maryamb67 — Sun, 03 Aug 2008 12:35:18 GMT

اجازه نخواهم داد کسی پا در دنیای من و خدایم بگذارد.

نذری بود بین من و خودش.

ادا نشد!

گرچه نخواست دلم برای یکبار رنگ شادی را ببیند.

گر چه رسم بندگی را نیاموختم.

"اما اگر کفر نیست"

اوهم بنده نوازی نکرد!...

گرچه دنیایم کوچک است.

گرچه زیبا نیست.

گر چه دلگیر است

اما!

هر چه هست من تسخیرش کرده ام.

می دانم نیمه پر لیوان زندگی ام خالی شد.

می دانم هستم نیست شد.

می دانم بودم نابود شد.

و خوب می دانم نباید عذر خواست.

چرا که نیمه پر لیوان را من خالی نکردم.

"قضا بلا بود"

افتاد و شکست.

من هم شکستم اما اشک نریختم.

چرا که مدت هاست سردم !

سرد سرد!

تمام وجودم قندیل بسته...

هرگز نخواهم گذاشت کسی پا میان دنیای سردم بگذارد!

می خواهی بیایی من حرفی ندارم.

بیا!

اما تضمین نمی کنم قندیل نبندی....

من او ندارم

maryamb67 — Wed, 25 Jun 2008 21:14:18 GMT

از آغاز پروانگی تا به حال در هر کوچه و بن بست و خیابان و بیابان همه سراغ

آن اوی پنهان در قلبم را گرفتند و من سربه زیر اما سر بالا جوابشان را دادم

اما دیگر نمی شود .

اکنون یک تصمیم سبز گرفته ام .

قرار گذاشته ام به پرسش تمام آنهایی که پرسیدند یا قرار است بپرسند پاسخ دهم .

نتیجه این شد که من او ندارم.

چه شد؟!

باز که هنوز نقطه ی آخر جمله را ننوشته ابروهای نازنینت پیوندی ناگسستنی خوردند .

من که با تو نبودم.

خودت قضاوت کن من وقتی تو را دارم اورا می خواهم چه کار ؟؟!

پس بخند .من تو را دارم.

تو هم قبول کن و مثل من بگو :

من او ندارم ...

maryamb67 — Thu, 29 May 2008 15:55:18 GMT

آدم گاهی پیچیده می شود

گاهی هم خودش را گره می زند گوشه ی دنیا

و آنقدر چوب سادگی هایش را

می خورد که دهان عقلش از تعجب باز بماند

کوه به کوه

آدم به آدم

این روزها

کسی به کسی نمی رسد

کمی چای که می نوشی

فکر می کنی

دنیا چقدر کوچک می شود

اندازه ی همین کف دست

یا این رگ کوچک که دارد هی بالا و پایین می پرد

نگاهش که می کنی

سرت گیج می رود

میان این خطوط سر در گم

گم می شوی

خط اول را دیده ندیده

خط بعدی شروع می شود

خط بعدی

خط

...

خط روی خط می افتد

الو

- الو

- صدا به صدا نمی رسد

- آدم به آدم

......

برای کودکی ام که هیچ وقت باز نخواهد گشت....

maryamb67 — Tue, 13 May 2008 20:57:18 GMT

کودکی ام را در غرور جوانی ام گم کرده ام و از آنجا که از دنیای آدم بزرگ ها بیزارم ،

سخت مرید شازده کوچولو شده ام که می گفت : " آدم بزرگ ها ،حقیقتاً عجیب هستند . "

یادش به خیر ، روزگار خوبی بود ، روزگار اسباب بازی های رنگ و وارنگ ،

روزگار قهر و آشتی های بچه گانه ، قایم باشک ، الاکلنگ ، وسطی ،...

آن روزها همه صاف و پاک بودیم مثل آینه ، مثل کف دست ... حرف هایمان رنگی نداشت ،

غیبتی در کار نبود کمی که بزرگتر شدیم اسباب بازی هایمان را از دستمان گرفتند ،

مداد به دستمان دادند و گفتند بنویس " بابا " .

آن وقت وقتی توانستم زیر تازیانه های روزگار سرم را بالا بگیرم فهمیدم " بزرگ شده ام " .

می دانید ، احساس بزرگ بودن خیلی سخت است ... خیلی ! …

--------------------
روز میلاد من ...

و من 21 ساله شدم ... به همین زودی !

دوباره هشت هزارو هفت صد و شصت ساعت گذشته بود.

مثل هميشه شمع ها رو فوت كرد .

چشم هاي قهوه ايش خيره مونده بود به شمع هاي نيمه آ‍ب شده ي روي كيك .

20 سال گذشته بود از اون بيست و پنجم اردیبهشت شصت و هفت.

20 سال از اولين بار كه گرماي اغوش مادر رو حس كرده بود گذشته

هنوز باور نداشت. اما

من 21ساله شدم

maryamb67 — Mon, 28 Apr 2008 12:14:18 GMT

هی فلانی!

می دانی؟!

می گویند رسم زندگی چنین است :

می آیند ... می مانند ...

عادتت می دهند ... و می روند ...

و تو در خود می مانی

و تو تنها می مانی!

راستی!

نگفتی!

آیا رسم تو نیز چنین است؟!

مثل همه ی فلانی ها ؟!

golmaryam67 — Wed, 09 Apr 2008 22:45:18 GMT

من پشیمانم از آن عشق که پستم می کرد

بر زبان های شما دست به دستم می کرد

مثل احساس کسی سنگ شدم ای مردم

تازه با فاصله همرنگ شدم ای مردم

یک نفر میوه ی احساس مرا چید و گذشت

گریه ی نیمه شب روح مرا دید و گذشت

یک نفر گریه ی عاشق شدنم را خندید

لحظه ی ناب شقایق شدنم را خندید

من از آن عشق که می مرد حکایت کردم

به خدایی که تو را می برد شکایت کردم

با شاخه گلی دل می بندیم و با جمله ای دل می کنیم

دلمان خوش می شود به بر آوردن خواهشی و چشیدن لذتی

و و قتی چیزی مطابق میلمان نبود

چقدر راحت لگد می زنیم و چه ساده می شکنیم

همه چیز را که زمانی برایمان دنیایی بود

maryamb67 — Wed, 19 Mar 2008 11:21:18 GMT

و کسی گفت بهار است

و من روی یک برگ گل یاس نوشتم

ای کاش این بهاری که همه می گویند

بی خبر می آمد

شاید آنوقت ز شوقش همه جان می دادیم

اینم آرزویی که برای همه ی دوستای گلم تو ی سال جدید دارم

آرزویم اینست:

نتراود اشک در چشمان تو هرگز …..

مگر از شوق زیاد …

و به اندازه ی هر روز ، تو عاشق باشی ….

عاشق آنکه تو را می خواهد …

و به لبخند تو از خویش رها می گردد

و تو را دوست بدارد به همان اندازه

که دلت می خواهد…

آرزویم اینست………

دمه همه ی اونایی که توی خونه تکونیه دلشون ما رو نتکوندن گرم ما هم سعی می کنیم زیاد جا نگیریم

maryamb67 — Sat, 01 Mar 2008 06:36:18 GMT

با لحظه های پر ابهام زندگی در آن سوی کرانه های سکوت به راه افتادم بی سر انجام و بی نشان من گمشده زندگیم .... برگرد..... من دیوانه آرزوهایم ، من خیال رویاهای تلخم در پیچ و خم و فراز و نشیب خاطره با سختی می روم شاید خودم را در وادی عشق باز یابم

از وقتی رفته ای بارها بی صدا گریسته ام و تو را بهانه کرده ام و فریاد سکوت سر داده ام اما تو دیگر نیامدی حتی در شبهای تنهائی ام ... ولی چشمانت مال من است و نگاهت آشنا ترین نگاه . عزیزم شبی بیا و سری به ما بزن ! چرا که اینچنین است آرزوها به باد می روند ، دلم را به تو می سپارم تا شاید عاشقانه ترین نسیم را برایم بخواند . خیال رویاهای بی خیالم..... همیشه منتظرت خواهم بود.....برگرد

تنها مي مانم اي كساني‌كه مأمور دفن من هستيد...هرگاه كه من مُردم مرا در تابوت سياهي بگذاريد تا همگان بدانند كه جز سياهي در دنيا، چيزي نديده‌ام. چشمانم، چشمانم‌را باز بگذاريد تا بداند كه هنوز چشم انتظارم. دهانم، دهانم‌را باز بگذاريد تا باور كند كه هنوز، ناگفتني‌ها دارم. دستانم، دستانم‌را باز بگذاريد تا ببينند كه چيزي باخود نخواهم برد. در تابوت را باز بگذاريد تا شايد كه بيايد آن‌گاه، صليبي از يخ بر سر مزارم بگذاريد تا با اولين طلوع خورشيد، آب گشته، بر خاکم بگريد شما نگرييد ديگران نگريند هيچ‌كس نماند

maryamb67 — Sun, 24 Feb 2008 06:18:18 GMT

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

دستخطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

اون وقت كه عاشق بودم گذشت ولي هنوز در ذهنم اين هست چرا اوني كه عاشقش بودم با من اينجوري كرد اوني كه خيلي ميگفت دوستت دارم بعد چند وقت با خودم فكر كردم كه همشون همين جوري فقط بلدن بگن

maryamb67 — Tue, 12 Feb 2008 06:20:18 GMT

خواستم خودمو گول بزنم همه ی خاطراتم را انداختم یه گو شه ای و گفتم : فراموش... یه چیزی ته قلبم خندید و گفت یادمه.....

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست ... تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست ... تنهايي را دوست دام زيرا تجربه كردم ... تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست.... تنهايي را دوست دارم زيرا در كلبه تنهايي هايم در انتظار خواهم گريست و انتظار كشيدنم را پنهان خواهم كرد....